Leczenie zespołu cieśni kanału nadgarstka

  • 24 kwietnia 2016

Zespół cieśni kanału nadgarstka to neuropatia w rejonie nadgarstka nerwu pośrodkowego objawiająca się bólem i mrowieniem kciuka, drugiego i środkowego palca. Jako przyczynę uważa się obrzęk zapalny nerwu z powodu jego konfliktu z tkankami otaczającymi. Niekorzystne i długo trwające ustawienie nadgarstka prowadzi do zmniejszenia przestrzeni w kanale nadgarstka i ucisku nerwu prowadzące do zaniku mięśni kłębu kciuka. Dzieje się tak u osób pracujących z myszką komputerową tj. programistów, księgowych i nie tylko. Oczywiście można próbować ustawić staw nadgarstkowy w pozycji neutralnej poprzez ułożenie ręki na żelowej podkładce. Takie rozwiązanie bywa skuteczne choć i może zaostrzyć objawy.

Na czym polega leczenie manualne zespołu cieśni kanału nadgarstka? Celem leczenia jest odtworzenie przestrzeni w kanale nadgarstka i redukcja mechanicznego ucisku na nerw. Aby to uzyskać, mobilizuje się kości nadgarstka, relaksuje więzadło poprzeczne nadgarstka, leczy mięśnie przedramienia, a neuromobilizacjami wprawia w ruch układ nerwowy. Stosowanie innych form rehabilitacji, a myślę w tym wypadku o zabiegach z zakresu fizykoterapii tj. laser, magnetoterapia, itp. nie jest optymalnym rozwiązaniem, a niestety jest pacjentom zalecane jako leczenie główne. Wspomniane zabiegi mają co najwyżej działanie przeciwbólowe. Choć ich zwolennicy, na pewno wypisaliby całą listę pozytywnych efektów. Zabiegi fizykalne nie przyniosą długotrwałej poprawy. Podobnie zresztą jak tabletki o takim samym działaniu. Zaleca się też leki przeciwzapalne oraz moczopędne. Co ciekawe, na wielu stronach internetowych lekarzy poruszających temat leczenia zespołu ciasnoty kanału nadgarstka nie znajdziemy żadnej informacji o leczeniu manualnym.  Skoro mechanizmem urazu jest zmniejszona przestrzeń i mechaniczne drażnienie nerwu, to należy tę przestrzeń zwiększyć poprzez skorygowanie ustawienia kości nadgarstka oraz zredukowanie napięcia i rozciągnięcie okolicznych tkanek miękkich. A można to osiągnąć jedynie poprzez działanie manualne i specyficzne ćwiczenia.

Jeśli faktycznie mamy do czynienia z zespołem cieśni kanału nadgarstka to z leczeniem nie ma większego problemu. Przeprowadzamy terapię nadgarstka i mięśni przedramienia. Sytuacja nieco się komplikuje, gdy objawy są podobne tj. ból i mrowienie kciuka, drugiego i trzeciego palca, ale ucisk nerwu jest na innym poziomie. Wielokrotnie pacjent sam mówi, że objawy w kciuku pojawiają się przy ruchach głowy albo zmiana ustawienia głowy zmniejsza ból w palcach. Objawy udaje się też wywołać w badaniu, poruszając głową lub w testach neurodynamicznych. Ewidentnym przykładem wskazującym na przyczynę dolegliwości w kręgosłupie szyjnym jest sytuacja, kiedy pacjent informuje o objawach w obu rękach jednocześnie. W związku z tym, że diagnozę opiera się głównie na badaniu EMG pacjenta kieruje się na leczenie operacyjne, w postaci przecięcia więzadła poprzecznego nadgarstka. I potem przychodzą pacjenci z blizną na jednym, a czasami na dwóch nadgarstkach na rehabilitację kręgosłupa szyjnego. Innym przykładem są pacjenci, u których zaczęły pojawiać się objawy o charakterze zespołu cieśni nadgarstka, którzy w wywiadzie wspominają o niedawno przebytym wypadku samochodowym. Ktoś wjechał w tył ich auta i po krótkim czasie zaczęła boleć ręka. Taka sytuacja prawdopodobnie również wskazuje na przyczynę bólu w kręgosłupie szyjnym. I doświadczony fizjoterapeuta manualny powinien to potwierdzić lub wykluczyć. Istnieje też możliwość wystąpienia tzw. podwójnego urazu, gdzie nerw uciskany jest w dwóch miejscach np.: nadgarstku i kręgosłupie szyjnym.

Kończąc pragnę zwrócić uwagę na pewną kolejność postępowania leczniczego. Przed podjęciem decyzji o zabiegu chirurgicznym należy wykorzystać inne nieinwazyjne możliwości leczenia. Przypominam definicję OMT (ang. Orthopaedic Manipulative Therapy) wg. IFOMPT:

Ortopedyczna Terapia Manualna jest specjalistyczną dziedziną fizjoterapii stosowaną w leczeniu dysfunkcji układu nerwowo-mięśniowo-szkieletowego, która opiera się na wnioskowaniu klinicznym i zastosowaniu specyficznych sposobów leczenia z udziałem technik manualnych i ćwiczeń terapeutycznych.

Standardowo fizjoterapeuci manualni badają pacjenta oraz przeprowadzają diagnostykę różnicową w kierunku:

  • zespołu mięśnia nawrotnego obłego
  • TOS – zespołu górnego otworu klatki piersiowej
  • uszkodzenia krążka międzykręgowego (wypuklina, przepuklina)
  • hipermobilności segmentarnej kręgosłupa szyjnego

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Copyright Aleksander Kosendiak