Osiowe obciążenie ciała przenoszone jest przez trzony kręgowe z dyskami oraz stawy międzykręgowe. W warunkach fizjologicznej lordozy lędźwiowej na dyski i trzony kręgowe przypada 85% obciążenia. Stawy międzykręgowe przenoszą pozostałe 15% obciążenia. Zniesienie (spłycenie) lordozy czyli zgięcie w kręgosłupie lędźwiowym powoduje zwiększenie siły działającej na dyski. Przewlekłe zgięciowe ustawienie kręgosłupa prowadzi do przeciążenia krążków międzykręgowych prowadzącego do ich uszkodzenia czyli dyskopatii. Pogłębiona lordoza lędźwiowa oszczędza wprawdzie dyski jednak skutkuje przeciążeniem małych stawów międzykręgowych, które ulegają artrozie (zwyrodnieniu). Przykład ten wyraźnie obrazuje jak ważne jest wykształcenie i utrzymanie prawidłowych krzywizn kręgosłupa w celu stworzenia optymalnych warunków do równomiernego obciążania poszczególnych dysków.
Wspólnym mianownikiem dla dyskopatii, przeciążonych stawów międzykręgowych oraz stenozy otworu międzykręgowego jest ból kręgosłupa!!! Jego charakter, nasilenie, promieniowanie, występowanie w ciągu doby, nasilenie podczas określonych czynności, są różne. Fizjoterapeuci specjalizujący się w terapii manualnej potrafią właściwie przeprowadzić wywiad z pacjentem, a następnie na podstawie odpowiednich testów klinicznych i manualnych postawić trafną diagnozę oraz przeprowadzić odpowiednią terapię.
Warto zapamiętać, że zgięciowa pozycja ciała bardziej obciąża krążki międzykręgowe, a pogłębiona lordoza bardziej forsuje stawy międzykręgowe, co wiąże się z możliwością występowania problemów ze stawami międzykręgowymi oraz ze stenozą otworu międzykręgowego.